بركه نقره اي

ساحل وموج

موجی به ساحل آمدویک بوسه برگرفت گامی جلوترآمدوبوسی دگر گرفت

باکفتن عبارت-دیوانه ای مگر-!؟ جنگی میان ساحل و آن موج درگرفت

موج ازگذشته هاوزمانهای دورِ دور راز نهانِ سینه خود را ز سر گرفت

ساحل به اعتراض لب خود ز هم گشود این بار موج بوسه ای آهسته تر گرفت

ساحل که لب ز بوسه آن موج می گزید آغوش خودگشوده و او رابه بر گرفت

امّادریغ و درد که این موج پرفریب بااین تبانی ازمن مسکین گُهرگرفت

شعر از دوست خوبم اسد که لطف کردند برای آپ قبلی گذاشتند

لب پنجره ی صبح نشسته بودم که رهگذر عبور کرد !

طلایی گندم روی حصیری کلاهش برق می زد .

زمین گام هایش را در آغوش گرفته بود

و او آویزان اندیشه ، تاب می خورد !

رها و بی پروا ...

نه دلداده ی لبخند بود ، نه خام نجوا

سبزه ای دید ، بوسید !

مورچه را دانه ای بخشید ، دلتنگی حوض را ماهی کشید .

شانه به شانه ی نور ، مهر پاشید !

...

خواستم بپرسم :

آی عابر آبی ، تو " سبز بودن " را از ... آموخته ای ؟

...

پنجره ی معنا بسته شده بود و قاصدک سبک تر از خیال پر کشید .